colocation

KMO PME Community

Bij het beheren van voorraad komt het er op aan om elk product dat u in stock heeft snel en gemakkelijk te identificeren en er informatie over te kunnen uitlezen. De meest bekende manier om dat te doen, is waarschijnlijk met een barcode, een uitvinding die trouwens al van de jaren vijftig dateert. Het aantal toepassingen is in de loop van de jaren zeer breed geworden: niet alleen de supermarkt maakt er volop gebruik van, in ziekenhuislaboratoria registreert men met streepjescodes de honderden buisjes bloed die dagelijks binnenkomen. Parkeerautomaten gebruiken streepjescode om de prijs te berekenen en de slagboom te openen. Bibliotheken gebruiken barcodes in boeken en op lenerskaarten om het uitlenen en terugbrengen te automatiseren. Bij het inchecken van bagage in een luchthaven krijgt die een barcode met de bestemming.

Een andere technologie die veel ingezet om producten te traceren, is RFID. Een RFID is een kleine chip die van op afstand, draadloos kan uitgelezen worden. Ze bestaan in actieve en passieve varianten, de actieve variant bevat een kleine batterij waardoor de afstand om hem uit te lezen veel groter is (tot 100 meter) dan bij de passieve variant (een meter of vijf). Nadeel is wel dat actieve RFID-tags stukken duurder zijn dan de passieve tags. Die laatste kosten niet meer dan een paar cent.

Dat de oude, vertrouwde barcodes nog niet overal door de RFID-tags vervangen zijn, heeft een simpele reden: de kostprijs. Een prijs van enkele centen voor een tag lijkt niet veel, maar colocation vermenigvuldigd met tienduizenden of zelfs honderdduizenden artikelen begint dit wel aardig aan te tikken. Tel daarbij dat er ook een kostprijs hangt aan de software om de data uit te lezen, te interpreteren en te gebruiken en aan de leesapparatuur zelf en het wordt duidelijk dat een investering in RFID soms pittig kan zijn.

De facto standaard In heel wat professionele omgevingen is de barcode dan ook uitgegroeid tot de de facto standaard. De streepjescodes zijn minder complex om te implementeren dan de RFID-tags, dus vragen veel ondernemingen zich waarom ze een eenvoudig en goedwerkend systeem zouden moeten vervangen door iets dat een pak duurder is. Het grote voordeel van RFID is dat ze stukken sneller te scannen zijn dan barcodes. Bij barcodes moet je de streepjes echt handmatig uitlezen met een toestel, een RFID-tag moet gewoon maar in de buurt van een lezer komen om geregistreerd te worden. RFID kan daarnaast ook voor nog andere zaken ingezet worden, bijvoorbeeld diefstalpreventie of als manier om de goederen in te scannen bij de kassa. Daarbij hoeft een consument enkel maar met een volledig gevulde kar door een lezer te lopen om te weten hoeveel hij moet betalen. Doordat de RFID-tags in sommige gevallen echter lastig uitgelezen kunnen worden (als ze bijvoorbeeld omhuld zijn door aluminiumfolie) wordt deze toepassing nog niet gebruikt door supermarkten.

Meer informatie op minder plaats Er staat trouwens al een opvolger klaar om het werk van de barcode over te nemen: de QR-code. Deze is gebaseerd op ongeveer hetzelfde principe, maar hij kan informatie zowel in de breedte als in de hoogte opslaan. Het resultaat is dat je in een QR-code ongeveer honderd keer meer informatie kwijt kan dan in een barcode en dat terwijl QR-codes toch kleiner kunnen zijn.